Ik moet zeggen dat ik het een zeer boeiend programma vind, alleen duurt het veel te kort om zo'n boeiende bijna dood ervaringen goed te kunnen bespreken.

Ik krijg ook sterk de indruk dat de presentatrice als het ware een lijst afgaat met steeds dezelfde vragen. Het was misschien mooier geweest als een uitzending langer zou duren en als de presentatrice de spreker meer loslaat en zelf laat vertellen.

Hetgeen dat ook niet aan bod is gekomen is een negatieve bijna dood ervaring. Een soort van helachtige ervaring die mensen soms ervaren.

Dit is een ervaring die niet veel voorkomt onder de BDE's of misschien minder goed geregistreerd wordt door de grote taboe die heerst met betrekking tot dit onderwerp.

Ik wil me niet focussen op negativiteit, maar ik krijg de indruk dat hierdoor enigszins een selectief beeld ontstaat door het programma van hetgeen mensen ervaren.

Sterker nog, deze negatieve ervaringen hoeven niet negatief te eindigen.

Het is veelal een ervaring waarbij mensen tijdens een BDE in hun eigen schaduw geworpen worden, waarbij veelal negatieve karaktereigenschappen uitvergroot worden en waarmee de ervaarder geconfronteerd wordt door het zelf te ervaren.

Het eindigt veelal ook niet bij de hel. Deze mensen hebben sterk het gevoel dat er zelfs in dit stadium er nog een wezen is dat zich om hen bekommert. Zodra de ervaarder om vergiffenis vraagt of om liefde dan zijn er lichtwezens die zich over hem ontfermen.

Buiten het negatieve karakter toch een leerzame en niet minder boeiende ervaring.

Wat betreft bijna doodservaring. Zolang een mens zaken waarneemt en onthoud heeft dit zeker met enige hersenfunctie te maken.
Alleen hoe de hersenen werken, dat is nog allemaal niet bekend. Netzo dat niet alle energieën bekend zijn hoe deze lopen. Als de wetenschap hier nog volop onderzoek naar doet, valt het zeker door leken niet uit te leggen.

Cardioloog Pim van Lommel deed hier onderzoek naar en publiceerde in 2001 in The Lancet een artikel hierover. Hij zal in zijn werk met enige regelmaat patiënten die over BDE begonnen te praten. Hij raakte hierdoor gefascineerd en ging zich hierin verdiepen. Hij geloofde dat het los van staat van hersenactiviteit. Dat het bewustzijn niet primair in de hersenen zetelt..

Gerard Woerlee was/is hierin zijn voornaamse opponent. Hij concludeerde dat er wel degelijk sprake was van enig hersenactiviteit. En dat de hoeveelheid koolmonoxide in het bloed hiertoe aanleiding zou geven. Door gebrek aan zuurstof, neemt de hoeveelheid koolmonoxide in het bloed toe. Terwijl ondanks dat hart is uitgevallen, en dus geen zuurstof naar de hersenen transporteerd, nog steeds van lichte hersenactiviteit sprake is.

Naar BDE wordt nog heel veel onderzoek gedaan.

Dit laat niet onverlet dat alle mensen met een BDE anders naar het leven zijn gaan kijken.

En zelf? ik ben op mijn 15e van een paard gevallen. Resultaat: Schedelbasis fractuur.
Het meest opmerkelijke ervaring die ik had, is dat ik meer macht had over mijn lichaam, dan wat ik vooraf wist. Iedereen heeft in de hersenen een "knopje" dat aan en uitgezet kan worden. Leven of dood. Dat wanneer het knopje uit zet het ook goed is.

Kortom, BDE blijft een boeiend onderwerp. Alles wat mensen hierin meemaken is namelijk waar. En of het medisch te verklaren is of niet, dat doet er in de essentie van de gebeurtenis feitelijk niet toe.

Moraal :
Je hebt je leven en de inhoud hiervan zelf in de hand. Leef je leven op een goede en oprechte manier..

Te maken met de hersenen? Tegenstanders willen het verklaren met zuurstoftekort maar dat leidt lang niet altijd tot een bijnadoodervaring (BDE) terwijl lang niet alle BDE's gepaard gaan met zuurstoftekort. Ook na totale uitval van hersenfuncties worden BDE's gerapporteerd en subjectieve ervaringen die je bij totale hersenuitval niet zou kunnen hebben, en vertellen mensen waarnemingen van feiten die ze niet zouden kunnen weten, zodat te concluderen valt: het heeft NIET met de hersenen te maken.

De personen die in uw programma "Een tweede leven" hun bde-ervaringen vertelden na een zware operatie kan ik delen.
Ook ik kreeg tijdens een hartoperatie te maken met een bijna doodservaring. Ik was in 1989 toen drieënveertig jaar.
Ik stond in een lange pikdonkere tunnel en staarde naar een helder zacht wit engelenlicht aan het einde van de tunnel. Het was alsof ik naar het einde van die tunnel getrokken werd. Wat ik daar zag is onbeschrijflijk mooi. Een prachtig gekleurd landschap, veel kleurrijke bloemen, planten en bomen. De lucht was blauw gekleurd en er vlogen prachtige gekleurde vlinders en vogels in de lucht. Ik hoorde daarbij ongekend prachtige muziek. Het was geen populaire muziek. Als ik tot mezelf kom en in een stille omgeving ben hoor ik die muziek nog. Het lijkt wel op een soort strijkorkest ondersteund met harpmuziek.
Hoelang ik naar dat prachtige landschap keek en naar de muziek luisterde weet ik niet. Wel was alsof er iemand mij terugstuurde. Rechtsomkeerd de tunnel in terug naar de werkelijkheid.
Deze ervaring heb ik met mijn cardioloog besproken en hij zei dat het te maken had met de hersenen. De hersenen worden buitenspel gezet zodat je in een diepe slaap komt. Als je hersendood bent zul je dit niet ervaren.
Zijn visie deel ik niet omdat in God en in een hemel geloof. Ik mocht er even zijn. Als het mijn tijd wordt om de aarde definitief te verlaten is het geen slechte keus om daar te vertoeven. Dat kan ik een ieder
verzekeren.