De invloed van interventie in Afghanistan
Hoe gaan mensen in Afghanistan om met de langdurige aanwezigheid van buitenlandse soldaten? De VPRO zendt drie documentaires uit die allen een ander aspect van de interventie belichten.
Al tien jaar proberen soldaten uit het buitenland te voorkomen dat Afghanistan overgenomen wordt door de Talibanstrijders. Dit heeft grote invloed op het levens van de soldaten en de inwoners van het land. In de documentaires The Boy Mir, Armadillo en Beer is cheaper than therapy krijg je telkens een ander beeld van de invloed van de militaire aanwezigheid.
Beer is cheaper than therapy
Elke Amerikaanse soldaat die afreisde naar Afghanistan begon aan de missie vanwege zijn of haar idealen. Maar gedurende het werk, raakten ze deze al snel kwijt. Ze zagen dingen in het land die ze niet aan buitenstaanders kunnen uitleggen en hebben het idee dat de regering niet eerlijk tegen ze is geweest. De soldaten in de documentaire hebben last van schuldgevoelens en hebben moeite om weer te functioneren in de gewone maatschappij.
Beer is cheaper than therapy,
Armadillo
Een groep jonge Deense militairen is begaan met de bevolking van Afghanistan en besluit om mee te gaan op een vredesmissie. Vooral het avontuur, het versterken van hun goede vriendschap en de wil om de lokale bevolking te helpen trekt hen aan. Maar eenmaal in Afghanistan aangekomen, blijkt iedereen verdacht. Zelfs de lokale bevolking. Langzaam maar zeker zie je de jongens veranderen in nietsontziende vechtmachines.
The Boy Mir
Documentairemaker Phil Grabsky ontmoet het Afghaanse jongetje Mir op achtjarige leeftijd. Hij is gegrepen door zijn uitstraling en besluit hem tot zijn achttiende te volgen. In The Boy Mir zie je hoe het arme gezin van de jongen gevlucht is voor de Taliban en nu in de Bamyangrotten woont. Het is er vies en er staat altijd een gure wind. Wanneer hij naar school mag ontstaat zijn droom: hij wil leraar worden. Maar wanneer het steeds minder goed gaat met zijn vader, moet hij kiezen. Studeert hij door of wordt hij kostwinner en moet hij in de gevaarlijke mijnen gaan werken?
Kopieer link:
-
@Thomas, de eerste slachtoffer in oorlog is de waarheid net als "Fox" leugenachtig is in hun polarisatie doet de VPRO dit ook. VPRO heeft geen interesse in de waarheid en balans. Soldaten, de V.S., oorlog zijn slecht. Dat is hun "bottom-line" boodschap, geen nuance geen genade. Net als "Fox" propageren ze hun simplistische waarheid, niet de waarheid.
Duidelijk dat deze Deense verkapte nazi's niet begaan zijn met het Afghaanse volk. Ze zien ze eerder als kakkerlakken en zijn daar voor hun eigen avontuur. Maar verbaast me ook niets met zo'n extreem rechts land als Denemarken.
Beste Henk,
Ik ben het met je eens, de film probeert een eerlijk beeld te geven. Als Libanonveteraan (1980-'83) vind ik het resultaat heel geslaagd. Toevallig zag ik dit weekend ook nog de verfilming van Im Westen nichts Neues. Uiteraard is de vergelijking met Afghanistan of Libanon met de Eerste wereldoorlog absurd. Maar wat me trof was enerzijds de intense tragiek en anderzijds dezelfde, bijna berustende kalmte met een enkel moment van echte woede.
Ten tijde van de Libanon-operatie (1979-1985) gold in Nederland net als nu nog in Denemarken de dienstplicht. Dat maakt het begrip "vrijwilliger" of "avonturier" erg betrekkelijk. De zogenaamde Libanonvrijwilligers waren voor het merendeel niet vrijwillig in dienst - en dus in feite helemaal geen avonturiers.
In deze documentaire blijft de vraag of het bij deze Denen nu om beroepsmilitairen of om dienstplichtige burgers gaat onbeantwoord.
Hallo,
Net de doc bekeken en erg onder de indruk van de vele facetten die in deze, te kort om alles in beeld te brengen, werden getoond. Op mij kwam het over als een oprechte registratie van gebeurtenissen en ben er van overtuigd dat al het beeldmateriaal bij elkaar nog indringender, schokkender, confronterender moet zijn. De dilemma's van de oorlog, de "hulp"die geboden wordt, kameraadschap, zucht naar avontuur en doen waar de soldaat voor opgeleid en getraind is, adrenalineroes, lijfsbehoud, wraakgevoel, trots, dilemma van de burger, overlevingsreflex, de radeloze zorgen van ouders, familie, afscheid, etc, etc, ik heb het allemaal gezien. Al was het soms maar 1 enkel moment, een shot van enkele seconden. Waardevol document voor iedereen, zoals ik, die zichzelf waarschijnlijk nooit in een oorlogssituatie zal tegenkomen. En hier slechts een glimp opvangt van wat het betekent dat dergelijke 'missies' worden uitgevoerd. Respect aan de filmmaker die al inzag dat dit waardevol is om vast te leggen. Opdat we kunnen waarnemen en heel misschien een beetje meer begrijpen van............
"Een groep jonge Deense militairen is begaan met de bevolking van Afghanistan en besluit om mee te gaan op een vredesmissie. Vooral het avontuur, het versterken van hun goede vriendschap en de wil om de lokale bevolking te helpen trekt hen aan. Maar eenmaal in Afghanistan aangekomen, blijkt iedereen verdacht. Zelfs de lokale bevolking. Langzaam maar zeker zie je de jongens veranderen in nietsontziende vechtmachines."
Deze kinderlijke samenvatting slaat in alle opzichten de plank mis:
"begaan met de bevolking van Afghanistan"
Als dit al het geval is, dan komen ze daar ter plekke snel van terug;
"besluit om mee te gaan"
Militairen kunnen zich hoogstens opgeven als vrijwilliger, maar ze worden gestuurd.
"vredesmissie"
Vredesmissionaris? Stuitend pseudo-katholiek eufemisme (ontstaan door slecht vertaald Engels "mission"= "opdracht") voor "vredesoperatie"
"het avontuur, het versterken van hun goede vriendschap en de wil om de lokale bevolking te helpen"
Nergens in deze documentaire wordt duidelijk of deze militairen dienstplichtig of beroeps zijn. Alleen bij de laatste categorie kan het "avontuur een rol spelen. De andere factoren gaan pas na indiensttreding (vriendschap) of tijdens de operatie (hulp aan de bevolking) een rol spelen
"Maar eenmaal in Afghanistan aangekomen, blijkt iedereen verdacht. Zelfs de lokale bevolking. "
Dit geldt juist uitsluitend de lokale bevolking. Er is volstrekt geen sprake van onderling wantrouwen.
"Langzaam maar zeker zie je de jongens veranderen in nietsontziende vechtmachines"
Volstekte onzin: zelfs tijdens en na heftige gevechten blijven deze jongens opmerkelijk beheerst en menselijk.
Thomas Milo